Twee herinneringsberen van haar laatste tuniek

De doos

Sommige verhalen raken je nog meer dan andere. Deze doos met kleding uit Duitsland stond hier al een week na haar overlijden in het atelier. Dat alleen al maakte indruk. In de doos zat de tuniek die ze als laatste had gedragen. Ze was nog jong. Een week voor haar verjaardag is ze overleden.

Wanneer ik zo’n doos openmaak, doe ik dat altijd rustig. Ik haal de kleding eruit, leg de stof voor me neer en kijk eerst alleen maar. Ik begin niet direct met knippen of tekenen. Ik laat het even liggen, zodat er in mijn hoofd ruimte ontstaat om te zien wat deze stof nodig heeft en waar de details het best tot hun recht komen.

Details

Het verzoek was om twee identieke beren te maken, het liefste alleen van de tuniek. Daarnaast mocht ik beide beren personaliseren met MAMA of Mutti en haar geboorte- en overlijdensdatum. Het borduren van de overlijdensdatum deed mij beseffen dat deze moeder even oud was als mijn eigen moeder, die er gelukkig nog is.

De tuniek bestond uit twee verschillende stoffen en had kenmerkende details: de koordjes bij de hals en de knopen op de mouwen. Zulke onderdelen maken een kledingstuk herkenbaar. Voor mij was het direct duidelijk dat ik die elementen wilde verwerken, maar het vinden van de juiste plek kostte tijd.

Ik heb de tuniek meerdere keren neergelegd en de patronen verschoven. Ik kijk dan niet alleen naar vorm, maar ook naar richting van de stof, naar spanning en naar wat zichtbaar mag blijven. Dit is geen proces dat in één dag afgerond wordt. Zeker niet wanneer het gaat om een knuffel van kleding van een overleden moeder, en al helemaal niet wanneer dit het laatste kledingstuk is.

Uiteindelijk was het mijn vriend die met een suggestie kwam voor de plaatsing van de koordjes. Soms helpt een frisse blik om te zien wat er al lag. Hij kwam met het idee om de koordjes te verbinden met het knoopje.

Zoeken

Bij een herinneringsbeer van kleding is er geen ruimte voor haast. Er is maar één tuniek. Elke knip is definitief. Daarom neem ik de tijd om eerst te kijken, te schuiven en opnieuw te beoordelen voordat ik begin.

Ik probeer me voor te stellen hoe de stof zich straks vormt in de beer. Welke delen het meest herkenbaar zijn. Welke stukken stevigheid hebben. Het is zoeken naar balans tussen techniek en herinnering.

Samenbrengen

De tuniek is nu verdeeld over twee vormen, maar de herkenbare details zijn gebleven. Helaas was er net niet genoeg stof om enkel de tuniek te gebruiken, daarom is nog een trui gebruikt.

Dat deze kleding al zo kort na het overlijden hier binnenkwam, maakte deze opdracht bijzonder om te mogen doen. Het vraagt vertrouwen om een laatste kledingstuk uit handen te geven. Dat vertrouwen neem ik niet licht.

Wil je ook een memory bear laten maken van kleding van een overleden dierbare, dan mag je me rustig een bericht sturen om de mogelijkheden te bespreken.